Julius Rietz

Julius Rietz
Ilustracja
Imię i nazwisko August Wilhelm Julius Rietz
Data i miejsce urodzenia 28 grudnia 1812
Berlin
Pochodzenie niemieckie
Data i miejsce śmierci 12 sierpnia 1877
Drezno
Instrumenty wiolonczela
Gatunki muzyka poważna
Zawód kompozytor, dyrygent, wiolonczelista, wydawca

August Wilhelm Julius Rietz (ur. 28 grudnia 1812 w Berlinie, zm. 12 sierpnia 1877 w Dreźnie[1][2][3]) – niemiecki kompozytor, dyrygent, wiolonczelista i wydawca.

Brat Eduarda Rietza[1][3]. Uczył się gry na wiolonczeli u Franza Schmidta, Bernharda Romberga i Moritza Ganza, a także kompozycji u Carla Friedricha Zeltera[1]. Od 1829 roku był członkiem orkiestry Königsstädtisches Theater w Berlinie, dla którego napisał muzykę do dwóch komedii[1]. W 1834 roku został drugim dyrygentem teatru w Düsseldorfie, a rok później pierwszym dyrygentem i generalnym dyrektorem muzycznym miasta[1]. W latach 1847–1855 był kapelmistrzem teatru w Lipsku, dyrektorem lipskiej Singakademie i dyrygentem orkiestry Gewandhaus[1]. W 1859 roku otrzymał doktorat honoris causa uniwersytetu w Lipsku[1]. W 1860 roku przeniósł się do Drezna, gdzie został nadwornym kapelmistrzem, a w 1870 roku także dyrektorem konserwatorium[1][2]. W 1877 roku z powodu problemów finansowych i zdrowotnych wycofał się z działalności publicznej[1].

Ceniony jako dyrygent i wiolonczelista, występował m.in. z Ferdinandem Hillerem i Ferdinandem Davidem[1]. Przygotował zbiorowe wydanie dzieł Mendelssohna (1874–1877), ponadto wydał utwory m.in. W.A. Mozarta i Beethovena[1][2], a także Wielką mszę h-moll i Pasję według św. Mateusza J.S. Bacha[1][3]. Jako kompozytor naśladował styl Mendelssohna[1][2]. Skomponował m.in. 9 symfonii, koncert wiolonczelowy, muzykę do sztuk teatralnych, pieśni[2].

Copyright