Magdalena Andersson

Magdalena Andersson
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 23 stycznia 1967
Uppsala
Minister finansów Szwecji
Okres od 2014
Przynależność polityczna Szwedzka Socjaldemokratyczna Partia Robotnicza
Poprzednik Anders Borg

Eva Magdalena Andersson (ur. 23 stycznia 1967 w Uppsali) – szwedzka ekonomistka i polityk, od 2014 minister finansów, od 2021 przewodnicząca Szwedzkiej Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej.

Absolwentka Wyższej Szkoły Handlowej w Sztokholmie, w której również krótko pracowała w pierwszej połowie lat 90. W 1995 kształciła się na Uniwersytecie Harvarda. W 1996 dołączyła do administracji rządowej. Była doradcą politycznym w biurze premiera Görana Perssona (do 1998), następnie dyrektorem ds. planowania w tym urzędzie (1998–2004) oraz sekretarzem stanu w Ministerstwie Finansów (2004–2006). Od 2007 do 2009 była zatrudniona we frakcji parlamentarnej socjaldemokratów, następnie do 2012 pełniła funkcję dyrektora w szwedzkiej agencji podatkowej (Skatteverket). W 2012 została rzecznikiem Szwedzkiej Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej ds. polityki gospodarczej[1].

Po wyborach w 2014, w których uzyskała mandat posłanki do Riksdagu[2], w utworzonym przez socjaldemokratów i zielonych mniejszościowym rządzie Stefana Löfvena objęła urząd ministra finansów[1].

W 2018 została wybrana na kolejną kadencję szwedzkiego parlamentu[3]. W styczniu 2019 w drugim gabinecie dotychczasowego premiera ponownie stanęła na czele resortu finansów[4]. Pozostała na tej funkcji również w utworzonym w lipcu 2021 trzecim gabinecie Stefana Löfvena[5].

W listopadzie 2021 została nową przewodniczącą Szwedzkiej Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej, zastępując na tej funkcji Stefana Löfvena[6]. W tym samym miesiącu, po uprzedniej rezygnacji złożonej przez premiera, otrzymała od przewodniczącego Riksdagu Andreasa Norléna misję utworzenia nowego rządu[7]. 24 listopada Riksdag zatwierdził jej kandydaturę na premiera – wobec braku co najmniej 175 głosów przeciw. Za kandydatką zagłosowali posłowie socjaldemokratów, Partii Zielonych i 1 niezależny (łącznie 117 głosów). 174 deputowanych z ugrupowań centroprawicowych i prawicowych było przeciw, a 57 parlamentarzystów z Partii Lewicy i Partii Centrum wstrzymało się od głosu[8][9]. Jej gabinet miał powstać dwa dni później. Jeszcze tego samego dnia odbyło się w Riksdagu głosowanie nad projektem budżetu. Partia Centrum nie poparła propozycji rządowej, a parlament przegłosował budżet zaproponowany przez centroprawicową opozycję. W konsekwencji Partia Zieloni odmówiła wejścia do nowego rządu, a Magdalena Andersson jeszcze tego samego dnia złożyła rezygnację[9].

Copyright