Moritz Hauptmann

Moritz Hauptmann
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 13 października 1792
Drezno
Pochodzenie niemieckie
Data i miejsce śmierci 3 stycznia 1868
Lipsk
Instrumenty skrzypce
Gatunki muzyka poważna
Zawód kompozytor, teoretyk muzyki, pedagog
Odznaczenia
Order Królewski Maksymiliana za Naukę i Sztukę

Moritz Hauptmann (ur. 13 października 1792 w Dreźnie, zm. 3 stycznia 1868 w Lipsku[1][2][3]) – niemiecki kompozytor, teoretyk muzyki i pedagog.

Syn architekta[2]. Uczył się w Dreźnie u Scholza (skrzypce), Grossego (fortepian i harmonia) oraz Francesco Morlacchiego (kompozycja)[2]. W 1811 roku był uczniem Louisa Spohra w Gocie[1][2][3]. W latach 1812–1815 członek kapeli dworskiej w Dreźnie[1][3]. W 1815 roku został nauczycielem w rodzinie księcia Nikołaja Riepnina-Wołkonskiego, z którym odbył podróż po Rosji[1][2]. W 1820 roku wrócił do Drezna, następnie w 1822 roku dostał angaż na dworze w Kassel, gdzie był członkiem kapeli nadwornej, a także uczył teorii i kompozycji[1][2][3]. W 1842 roku z polecenia Felixa Mendelssohna został kantorem Thomasschule w Lipsku[1][2]. Od 1843 roku wykładał także w tamtejszym konserwatorium[1][3]. Do jego uczniów należeli Hans von Bülow, Joseph Joachim, Ferdinand David, Salomon Jadassohn i Arthur Sullivan[1][2]. Współzałożyciel (1850) i pierwszy prezes Bach-Gesselschaft[1][2].

Jego dorobek kompozytorski obejmuje muzykę religijną, jedną operę, pieśni, a także utwory instrumentalne[3], w tym 3 sonaty skrzypcowe, 4 sonatiny skrzypcowe i 2 kwartety smyczkowe[2]. Był autorem traktatu teoretycznego Die Natur der Harmonik und Metrik (wyd. Lipsk 1853, 2. wydanie 1873)[2][3]. W pracy tej rozpatrywał zjawiska muzyczne w duchu pojęć wywiedzionych z dialektyki Hegla (teza-antyteza-synteza)[2]. Ponadto napisał Erläuterungen zu J.S. Bachs Kunst der Fuge (wyd. Lipsk 1841, 2. wydanie 1861) i Die Lehre von der Harmonik (red. Oscar Paul, wyd. Lipsk 1868, 2. wydanie 1873)[2], pośmiertnie ukazał się zbiór pism Opuscula pod redakcją Ernsta Hauptmanna (wyd. Lipsk 1874)[2]. Listy Hauptmanna wydał drukiem Ferdinand Hiller (wyd. Lipsk 1876)[2].

Odznaczony został bawarskim Orderem Maksymiliana (1858)[4].

Copyright